غزل ۱۹۲۹ - نقش حصیر نیست که بر پیکر من است

نقش حصیر نیست که بر پیکر من است
شهباز اوج فقرم و این شهپر من است ۱

این باده رسیده که در ساغر من است
حور من و بهشت من و کوثر من است ۲

تا سر بر آستانه همت گذاشتم
خشتی است آفتاب که زیر سر من است ۳

صبح قیامتی که جهان در حساب ازوست
یک آه سرد از دل غم پرور من است ۴

خون می خورد ز تنگی میدان روزگار
این آب بیقرار که در گوهر من است ۵

در وادیی که سیل برد کوه را ز جای
پای به خواب رفته من لنگر من است ۶

در بند روزگار نباشد جنون من
زنجیر من چو تیغ همان جوهر من است ۷

چون شمع استخوان مرا آب می کند
این آتشی که در ته خاکستر من است ۸

از خارخار عشق به خون غوطه می زنم
از برگ گل چو شبنم اگر بستر من است ۹

هر چند بسته ام به زمین سایه وار نقش
پرواز آفتاب به بال و پر من است ۱۰

داغی که هست زیر سیاهی گشاده روی
امروز در بساط فلک اختر من است ۱۱

از برگریز حادثه صائب مسلم است
این گلشنی که در ته بال و پر من است ۱۲