غزل ۱۹۲۸ - از سینه صافی دل بی کینه روشن است

از سینه صافی دل بی کینه روشن است
دل بی غبار باشد اگر سینه روشن است ۱

گوری است تار، خانه تن بی فروغ دل
از گوهرست اگر دل گنجینه روشن است ۲

پرداز سینه کن، چه ورق می کنی سیاه؟
جام جهان نماست اگر سینه روشن است ۳

چون نافه خون خویش اگر مشک کرده ای
از مو به موی خرقه پشمینه روشن است ۴

سی شب چراغ میکده روشن بود ز می
مسجد ز شمع در شب آدینه روشن است ۵

آمیزشی که هست به هم نیش و نوش را
از شیشه نبات چو آیینه روشن است ۶

دیگ توانگران دو سه روزی بود به جوش
دایم اجاق فقر ز کشکینه روشن است ۷

پنهان مکن، کز آینه صاف روی تو
بر اهل دید صحبت دوشینه روشن است ۸

اندیشه از سیاه دلان جهان مکن
صائب اگر ترا دل بی کینه روشن است ۹