غزل ۱۹۳۰ - از خون چو داغ لاله حصار دل من است

از خون چو داغ لاله حصار دل من است
هر که بوی خون شنوی منزل من است ۱

تخم محبتی که سویدای عالم است
امروز در زمین دل قابل من است ۲

طوفان نوح را به نظر درنیاورد
شور محبتی که در آب و گل من است ۳

با کاینات یکدل و یکروی گشته ام
هر جا که یار جلوه کند در دل من است ۴

دریا چه می کند به خس و خار خشک من؟
بر هر کفی که دست زنم ساحل من است ۵

آسودگی به راه ندانسته ام که چیست
چون برق، منتهای نفس منزل من است ۶

تمکین طور را به فلاخن گذاشته است
این راز سر به مهر که اندر دل من است ۷

دارد ز خون صید حرم دست در نگار
سنگین دلی که درصدد بسمل من است ۸

گر بر فلک برآمده است ابر نوبهار
صائب گدای دیده دریا دل من است ۹