غزل ۱۸۵۵ - شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت

شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت
آمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت ۱

چشم مرا به ابر بهاران چه نسبت است؟
کز زور گریه رشته مژگان من گسیخت ۲

از بخت نارسا نکنم شکوه، چون کنم؟
آن یوسفم که بر لب چاهم رسن گسیخت ۳

صد عقده زهد خشک به کارم فکنده بود
ذکرش به خیر باد که تسبیح من گسیخت! ۴

ای بیستون ز سنگ چه پا سخت کرده ای؟
برخیز از میان، کمر کوهکن گسیخت ۵

از دستبرد رشک زلیخا که کور باد
پای نسیم مصر ز بیت الحزن گسیخت ۶

تا رفت دل ز سینه دگر روز خوش ندید
این خون گرفته شمع، عبث از لگن گسیخت ۷

روزی که تیغ داد زلیخا به مصریان
سر رشته امید من از پیرهن گسیخت ۸

از امن گاه گوشه خلوت برون میا
زان شمع کشته شد که دل از انجمن گسیخت ۹

حرفی بگو که باعث دلبستگی شو
صائب به ذوق دام تو از صد چمن گسیخت ۱۰