این شعر تصاویر زیبایی از طبیعت و احساسات انسانی را با استفاده از استعارهها و تشبیههای غنی به تصویر میکشد. باران، ابر، گل، خاک، اشک و دیگر عناصر طبیعی به عنوان نمادهایی از عواطف عمیق مانند غم، شوق، عشق و ناامیدی استفاده شدهاند. شاعر با زبانی پراحساس و تصاویر شاعرانه، رابطهی بین انسان و طبیعت را به نمایش میگذارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی کافی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۸۵۴ - باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت
ابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت ۱
گفتی به جای قطره باران درین بهار
دامان پر گل از کف گردون به خاک ریخت ۲
چون سینه صدف گهر آبدار کرد
هر شبنمی که گل به گریبان خاک ریخت ۳
آینه رویی از جگر خاک جلوه کرد
هر قطره عرق که ازان روی پاک ریخت ۴
ماند چگونه نامه مستان سیاهروی؟
زان اشک بی شمار که از چشم تاک ریخت ۵
هر نخل آرزو که دل از روی شوق بست
چون نخل موم ازین نفس شعله ناک ریخت ۶
رویم ز اشک شور نمکزار گشته است
یارب که این نمک به دل چاک چاک ریخت؟ ۷
آورد سر برون ز گریبان بخت سبز
چون شیشه هر که جرعه خود را به خاک ریخت ۸
صائب نگاه یار که می می چکد ازو
در جام ما برای چه زهر هلاک ریخت؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.