غزل ۱۸۵۳ - سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت

سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت
دردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت ۱

بی وقت هر که همچو صدف لب نکرد باز
ابر بهارش آب گهر در کنار ریخت ۲

عاشق به شوربختی من نیست در جهان
برخاستم ز جا، نمکم از کنار ریخت ۳

هر جا که شد ترانه ما انجمن فروز
گردید آب نغمه و از زلف تار ریخت ۴

شور جزا، ذخیره فردای خویش را
امروز بر جراحت این دل فگار ریخت ۵

از رشک قرب شانه دلم شاخ شاخ شد
این زهرگویی از بن دندان مار ریخت ۶

آن کس که دشنه در گذر ما به خاک کرد
در رهگذار برق سبکسیر، خار ریخت ۷

با ترک هستی از غم ایام فارغم
آسوده شد ز سنگ، درختی که بار ریخت ۸

مشاطه دماغ پریشان عالم است
صائب هر آنچه از قلم مشکبار ریخت ۹