این شعر از سوختن و رنجهای عاشقانه سخن میگوید. شاعر از سوختن در آتش عشق، رنجهای ناشی از دوری و حسرت، و تأثیرات این دردها بر روح و جسم خود مینالد. او از عناصری مانند لاله، پروانه، شمع، آتش، و گلاب برای بیان احساساتش استفاده میکند و در نهایت به ناامیدی و سوختن در این مسیر اشاره دارد.
محتوا شامل مضامین عمیق عاشقانه و رنجهای روحی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و احساسات سنگین ممکن است برای گروههای سنی پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۸۵۲ - آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت
در پرده سحاب مرا آفتاب سوخت ۱
پروانه را نسوخت ز فانوس اگر چه شمع
رویش مرا به پرده شرم و حجاب سوخت ۲
خاکستری است گریه آتش عنان من
در پرده های دیده من بس که خواب سوخت ۳
شد زرد خط سبز ازان روی آتشین
چون سبزه ضعیف که در آفتاب سوخت ۴
هر چند عاجزیم حذر کن ز اشک ما
کز گریه داغ بر دل آتش کباب سوخت ۵
نگذاشت آب در جگرم آه آتشین
در برگ گل ز تندی آتش گلاب سوخت ۶
چون زلف، راه عشق سیاهی کند ز دور
از بس نفس درین ره پر پیچ و تاب سوخت ۷
فیضی نبردم از می گلرنگ نوبهار
چون لاله در پیاله من این شراب سوخت ۸
سنگین فتاده خواب تو، ورنه فغان من
در چشم نرم مخمل بیدرد خواب سوخت ۹
از مرحمت به مرهم کافور غوطه داد
صائب اگر کتان مرا ماهتاب سوخت ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.