این شعر از صائب تبریزی بیانگر دوام و پایداری عشق و احساسات انسانی علیرغم گذر زمان و تغییرات است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق حقیقی و مجازی، گذشت زمان، و پاکی درونی اشاره میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۸۵۶ - دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست
برچیده گشت مهره و بازی همان بجاست ۱
روز قیامت و شب هجران به سر رسید
وین راه را چو زلف درازی همان بجاست ۲
سودی نداد سلسله پردازی جنون
کز نقش پای، سلسله سازی همان بجاست ۳
صد بار اگر چو ماه، مرا چرخ بشکند
خورشید را شکسته نوازی همان بجاست ۴
هر چند سوخت عشق حقیقی دل مرا
دلبستگی به عشق مجازی همان بجاست ۵
در ابر خط نهفته نشد آفتاب تو
روی ترا نظاره گدازی همان بجاست ۶
هر چند حسن را ز ستم توبه داد خط
در چشم یار عربده سازی همان بجاست ۷
آلوده شد ز لوث ریا دامن زمین
پاکی خرقه های نمازی همان بجاست ۸
صائب چو شانه گر چه مرا دست خشک شد
با زلف یار دست درازی همان بجاست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.