غزل ۲۷۵۴ - روزی که مرا ز من ستانی

روزی که مرا زِ من سِتانی
ضایع مَکُن از من آنچه دانی ۱

تا با تو چو خاصِ نور گَردم
آن نورِ لَطیفِ جاودانی ۲

تا چند کُنم زِ مرگْ فریاد
با هَمچو تو آبِ زندگانی؟ ۳

گَر مرگَم از اواست، مرگِ من باد
آن مرگ بِهْ از دَمِ جوانی ۴

از خَرمَنِ خویش دِهْ زَکاتَم
زان خرمَنِ گوهرِ نَهانی ۵

مَنْویس بَرین و آن بَراتَم
بُگْذار طَریقِ اِمْتِحانی ۶

خاموش ولی به دستِ تو چیست
باران آمد، تو ناودانی ۷