غزل ۱۴۷۸ - عشق را از دل سودازده ما ننگ است

عشق را از دل سودازده ما ننگ است
این پلنگی که با سایه خود در جنگ است ۱

خاطر ساده دلان نقش جهان نپذیرد
شیشه صد میکده گر صرف کند بیرنگ است ۲

چرخ را ناله من بر سر کار آورده است
از دم گرم من این دایره سیر آهنگ است ۳

چون گره بر لب گفتار چو مرکز نزنم؟
عرصه دایره خلق عزیزان تنگ است ۴

سبزی بخت، عبث جلوه فروشی نکند
که بر آیینه ما شهپر طوطی زنگ است ۵

آفتابش به لب بام زوال استاده است
هر که چون شبنم گل، بسته آب و رنگ است ۶

دل بی عشق خطر از دم عیسی دارد
شیشه چون شد تهی از باده، نفس هم سنگ است ۷

سخن تلخ کند نرم، دل دشمن را
سرکه تند علاج دل سخت سنگ است ۸

چشم بر اطلس افلاک ندارد صائب
کاین قبایی که بر قامت همت تنگ است ۹