این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و دوری از معشوق است. شاعر از دوری و نرسیدن به آرزوهایش شکایت میکند و با تصاویر زیبا مانند خورشید و سحر، صدف و دریا، و آینه و زر، احساسات خود را بیان میکند. او به نابرابری در عشق و زندگی اشاره میکند و از بیعدالتی و تلخی روزگار مینالد.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۱۴۷۷ - ناله سوخته جانان به اثر نزدیک است
دست خورشید به دامان سحر نزدیک است ۱
قسمت من چو صدف چون لب خشک است از بحر
زین چه حاصل که به من آب گهر نزدیک است؟ ۲
وصل با کوتهی دست ندارد ثمری
بهله رازین چه که دستش به کمر نزدیک است؟ ۳
صرف خمیازه آغوش شود اوقاتش
هاله هر چند به ظاهر به قمر نزدیک است ۴
روی دنیای فرومایه به بی رویان است
همه جا پشت ز آیینه به زر نزدیک است ۵
دل ز خط زودتر از زلف شود کامروا
شب ایام بهاران به سحر نزدیک است ۶
کار آتش کند آبی که به تلخی بخشند
ورنه دریا به من تشنه جگر نزدیک است ۷
سکه سان رویی از آهن به کف آور صائب
کاین متاعی است که امروز به زر نزدیک است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.