غزل ۱۴۷۹ - در بهاران سر مرغی که به زیر بال است

در بهاران سر مرغی که به زیر بال است
از دم سرد خزان ایمن و فارغبال است ۱

هر چه اندوخته ای از تو جدا می گردد
آنچه هرگز نشود از تو جدا، اعمال است ۲

چه کنی دعوی تجرید، که درویشان را
چشم بر حسن مآل است و ترا بر مال است ۳

همه از گردش افلاک شکایت داریم
پایکی خرمن ما گر چه ازین غربال است ۴

می خراشد جگر سنگ، فغان جرسش
یارب این قافله را چشم که در دنبال است؟ ۵

شکوه هایی که گره گشته مرا در دل تنگ
تب گرمی است که موقوف به یک تبخال است ۶

به سیاهی شده ای ملتفت از آب حیات
ای که از حسن ترا چشم به خط و خال است ۷

ایمن از دیده شورست جمالی که تراست
کز لطافت گل رخسار تو بی تمثال است ۸

سرو بالای ترا پایه بلند افتاده است
ساق سیمین ترا هاله مه خلخال است ۹

نیست ممکن نکند رحم به دردی که مراست
دل بیدرد تو هر چند که فارغبال است ۱۰

نیست از عیب خود آگاه، خودآرا صائب
چشم طاوس ز کوته نظری بر بال است ۱۱