غزل ۲۷۳۷ - مجلس چو چراغ و تو چو آبی

مَجْلِس چو چراغ و تو چو آبی
وَزْ آبْ چراغ را خَرابی ۱

خورشید بِتافته‌‌‌ست بر جَمع
رو تو زِ میان، که چون سَحابی ۲

بر خوانْ مَنِشین، که نیکْ خامی
کو بویِ کَباب، اگر کبابی؟ ۳

در پیش شُدی که حاجِبَم من
وَاللَّهْ که نه حاجِبِی، حِجابی ۴

چون حاجِبِ باب را نشان‌هاست
دانند تو را که از چه بابی ۵

گشتی تو سَوارِ اسبِ چوبین
از جَهْل به حَمله می‌شتابی ۶

یا عشقْ گُزین که هر سه نَقْد است
یا زُهد، چو طالِبِ ثوابی ۷

با بیداران نِشین و بَرخیز
کین قافله رفت تو به خوابی ۸

از شَمسُ الدّین رَسی به مَنْزِل
وَنْدَر تبریز راه یابی ۹