این متن دربارهٔ اهمیت رعایت آداب و احترام در روابط اجتماعی، به ویژه در برخورد با برادران و دوستان است. شاعر تأکید می‌کند که برای حفظ این روابط، باید از رفتارهای ناشایست مانند بوی بد یا ایجاد مزاحمت پرهیز کرد. همچنین، به موضوعاتی مانند مستی و بی‌خبری از محیط اطراف اشاره می‌شود و تأکید می‌کند که چنین رفتارهایی مانع از ایجاد روابط سالم می‌شوند.
این متن حاوی مفاهیم اخلاقی و اجتماعی است که برای درک و تحلیل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ کافی در روابط اجتماعی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند مستی و بی‌خبری ممکن است برای سنین پایین‌تر نامناسب یا قابل درک نباشد.
غزل ۲۷۳۶ - چون سوی برادری بپویی
باید که نَخُست رو بِشویی ۱
در سَر زِ خُمارَت اَرْ صُداعی‌ست
تَصْدیعِ برادرانْ نَجویی ۲
یا بویِ بَغَل زِ خود بِرانی
یا تَرکِ کِنارِ دوست گویی ۳
در سورِ مَهی، بنفشه مویی
کِی شَرط بُوَد که تو بِمویی ۴
بی‌دام اگَرَت شکار باید
می دان که چو من مُحالْ جویی ۵
وَرْ گوشِ تو گرم شُد زِ مَستی
صوفیِّ سَماع و‌‌هایِ و هویی ۶
وَرْ هوشِ تو بی‌خَبَر شُد از گوش
یک تویْ نِه‌‌‌‌یی، هزارتویی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
