این متن شعری است که به توصیف طبیعت در فصل بهار میپردازد. در آن، عناصر مختلف طبیعت مانند درختان، گلها، پرندگان و ابرها به صورت شخصیتهایی زنده تصویر شدهاند که با هم گفتگو میکنند و از زیباییها و تغییرات فصل بهار سخن میگویند. شعر با توصیف زیباییهای طبیعت و احساسات شاعرانه همراه است.
این متن به دلیل استفاده از زبان شاعرانه و مفاهیم عمیقتر در توصیف طبیعت، برای مخاطبان نوجوان و بزرگسال مناسب است. کودکان ممکن است در درک کامل مفاهیم و زیباییهای زبانی آن دچار مشکل شوند.
غزل ۲۷۳۵ - برجه، که بهار زد صلایی
در باغْ خُرام، چون صَبایی ۱
از شاخِ درخت گیر رَقصی
وَزْ لاله و کُهْ شِنو صِدایی ۲
ریحان گوید به سَبزه رازی
بُلبُل طَلَبَد زِ گُلْ نَوایی ۳
از باد زَنَد گیاهْ موجی
در بَحْرِ هوایِ آشنایی ۴
وَزْابر که حامِلَهست از بَحْر
چون چَشمِ عَروس بینْ بُکایی ۵
وَزْ گریهٔ ابر و خَندهٔ بَرق
در سُنبُل و سَروْ اِرْتِقایی ۶
فَخْ شِسْته به پیشِ گوشِ قُمری
کآموزَدَش او بَهانههایی ۷
نرگس گوید به سوسن آخِر
بَرگویْ تو هَجْو یا ثَنایی ۸
ای سوسنِ صدزبان فُروخوان
بر مُرغْ حِکایَتِ هُمایی ۹
سوسن گوید خَمُش، که مَستَم
از جامِ میی، گِران بَهایی ۱۰
سَرمَستَم و بیخودم مَبادا
بِجْهَد زِ دَهانِ منْ خَطایی ۱۱
رو کُن به شَهی کَزو بِپوشید
اِشْکوفه بَریشَمین قَبایی ۱۲
میگوید بیدْ سَرفَشانان
رَستیم زِ دستِ اژدَهایی ۱۳
ای سرو برای شکر این را
تو نیز چُنین بِکوب پایی ۱۴
ای جان و جهان به تو رَهیدیم
زِ اشْکَنجهٔ جانِ جان نِمایی ۱۵
از وَسوَسهٔ چُنین حَریفی
وَزْ دَغدَغهٔ چُنین دَغایی ۱۶
زان دِیْ که بَسی قَفا بخوردیم
رفت و بِنِمودَمان قَفایی ۱۷
ظاهر مَشواد او که آمد
از شومِ ظُهورِ او خَفایی ۱۸
خاموش کُن و نِظاره میکُن
بیزَحمَتِ خوفْ در رَجایی ۱۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.