این شعر به بیان احساسات شاعرانهای درباره عشق، اندوه، آرزوها و ناکامیهای زندگی میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند سیمرغ، ساق عرش، شبنم و بلبل برای توصیف حالات درونی خود استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند تقدیر، ظلمت و امید به آینده در آن دیده میشود.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از واژگان و استعارههای به کار رفته نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارند.
غزل ۱۳۳۱ - از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشت
از غم عالم مرا هم عشق فارغبال داشت ۱
داشت تا اندیشه او بر سر زانو سرم
ساق عرش از قامت خم گشته ام خلخال داشت ۲
زنگ ظلمت بود از آب زندگانی قسمتش
تا سکندر روی در آیینه اقبال داشت ۳
داشت آتش زیر پا امشب خیالش در نظر
این غزال شوخ تا چشم که در دنبال داشت؟ ۴
تا چو شبنم چشم وا کردم درین بستانسرا
سبزه بخت مرا خواب گران پامال داشت ۵
عالمی بر عیش خوش پرگار من می برد رشک
تا دل دیوانه جا در حلقه اطفال داشت ۶
شبنم از مهر خموشی محرم گلزار شد
بلبل ما را ز گل محروم قیل و قال داشت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.