این شعر از غنی، خاطرات روزهای گذشته را به یاد میآورد که در آنها مروت و وفور نعمت وجود داشت. او به روزهایی اشاره میکند که طبیعت و انسانها در هماهنگی کامل بودند، اما اکنون همه چیز تغییر کرده و غم و اندوه جای آنها را گرفته است. شاعر از دورانی یاد میکند که شادی و نشاط در مجلسها حاکم بود، اما حالا تنها خاطرات آن روزها باقی ماندهاند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۳۳۰ - یاد ایامی که دریای مروت جوش داشت
هر صدف یک دامن گوهر، طراز گوش داشت ۱
پرده فانوس در بیرون در می کرد سیر
شمع را پروانه گستاخ در آغوش داشت ۲
باده ها بی ساغر و مینا به دور افتاده بود
مجلس ما مطرب از گلبانگ نوشانوش داشت ۳
در تنزل بود دایم با اسیران لطف چرخ
صحبت امروز ما دایم حسد بر دوش داشت ۴
مهر خاموشی نه امروز از لب ما دور شد
دیگ ما را جوش دل پیوسته بی سرپوش داشت ۵
شد بهار و بلبل این باغ رنگ گل ندید
بس که گلها را حجاب حسن شبنم پوش داشت ۶
چشم ما تا بود گریان، بود طوفان در تنور
بود دریا در قفس، تا سینه ماجوش داشت ۷
زلف و خط نگذاشت افتد چشم ما بر روی یار
موج جوهر دایم این آیینه را خس پوش داشت ۸
این جواب آن غزل صائب که می گوید غنی
یاد ایامی که دیگ شوق ما سرپوش داشت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.