این متن شعری است که از استعارهها و تصاویر پیچیده برای بیان مفاهیم عشق، شهادت، عرفان و بلندپروازی استفاده میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند گل، شبنم و خورشید برای انتقال احساسات عمیق بهره میبرد و به مفاهیمی مانند فداکاری، عشق الهی و جستجوی حقیقت اشاره میکند.
متن از مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده استفاده میکند که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار است. همچنین، برخی از اشارات به شهادت و مفاهیم فلسفی ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۱۳۲۹ - کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟
داشت پرهیزی گر این بیمار، از پرهیز داشت ۱
تا نشد آب، از نقاب غنچه سر بیرون نکرد
بس که گل شرمندگی زان روی شبنم خیز داشت ۲
رهنوردی بود چون شبدیز اگر پرویز را
کوهکن هم قاصدی چون ناله شبخیز داشت ۳
برد همت ذره ما را به اوج آسمان
ورنه کی خورشید پروای من ناچیز داشت؟ ۴
پرده تا برداشت از رخ بی نیازیهای حق
زیر پا افکند هر کس هر چه دستاویز داشت ۵
در شهادتگاه وحدت عاشقان را یکسرند
آن که بر سر تیشه زد، قصد سر پرویز داشت ۶
تا قیامت گر به من صائب بنازد دور نیست
کی چو من آتش زبانی کشور تبریز داشت؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.