این متن به توصیف زیباییهای فصل بهار و بزم عیش و نوش میپردازد. با تصاویر شاعرانه از گلها، بلبلان، سرو و دیگر عناصر طبیعت، فضایی شاد و نشاطانگیز ترسیم میشود. شاعر از جلوههای رنگارنگ گلشن، آواز بلبلان، و مستی طبیعت سخن میگوید و حس زندگی و سرور را به تصویر میکشد.
متن دارای مضامین شاعرانه و طبیعتگرایانه است و هیچ محتوای نامناسب یا پیچیدهای برای کودکان ندارد. با این حال، درک برخی از استعارهها و مفاهیم عرفانی ممکن است برای کودکان زیر 12 سال دشوار باشد.
غزل ۱۱۲۰ - در بهاران بزم عیش میکشان آماده است
جوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است ۱
می زند موج قیامت گلشن از الوان حسن
هم لب جو نوخط و هم روی گلها ساده است ۲
گل ز مستی بوسه بر منقار بلبل می زند
سرو در آغوش طوق قمریان افتاده است ۳
هر طرف گوش افکنی آواز بلبل می رسد
رو به هر جانب کنی رخسار گل آماده است ۴
هیچ خار تنگدستی بی برات عیش نیست
از شکوفه دفتر احسان چمن بگشاده است ۵
غنچه را مینا ز زور باده بر سنگ آمده است
از سیه مستی ز دست لاله جام افتاده است ۶
قمریان را گر چه طوق بندگی بر گردن است
سرو با آزادگی چون بندگان افتاده است ۷
غنچه چون عیسی به گفتار آماده است از مهد شاخ
گل چو مریم مهر خاموشی به لب بنهاده است ۸
صائب از گلشن مرو بیرون که در فصل بهار
هر چه می خواهی ز اسباب نشاط آماده است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.