غزل ۱۱۲۱ - خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است

خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است
آسمان این پشته را در زیر پا افتاده است ۱

عاشقان را نیست جز تسلیم دیگر مطلبی
دیده قربانیان بی مدعا افتاده است ۲

در چنین فصلی که نتوان جام می از دست داد
از گل اخگر در گریبان صبا افتاده است ۳

نیست جز تیری که بر ما خاکساران خورده است
بر زمین تیری که از شست قضا افتاده است ۴

بر لب دریا زبان بر خاک می مالم چو موج
بخت من در نارسایی ها رسا افتاده است ۵

از غریبان است در چشمش نگاه آشنا
بس که چشم ظالمش ناآشنا افتاده است ۶

می گذارد آستین بر دیده خونبار من
دیده هر کس بر آن گلگون قبا افتاده است ۷

می کند از دیده یعقوب روشن خانه را
تا ز یوسف بوی پیراهن جدا افتاده است ۸

عیب از آیینه بی زنگ برگردد به نقش
عیبجو بیهوده در دنبال ما افتاده است ۹

دارد از افتادگی صائب همان نقش مراد
هر که در راه طلب چون نقش پا افتاده است ۱۰