غزل ۱۱۱۹ - لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است

لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است
صبح با آن چهره خندان در نگشاده است ۱

دشت از چشم غزالان سینه پر داغ اوست
آن که ما دیوانگان را سر به صحرا داده است ۲

حاصل عمر از حضور دوستان گل چیدن است
ورنه آب و دانه در کنج قفس آماده است ۳

عشق محتاج دلیل و رهنما چون عقل نیست
خضر در قطع بیابان بی نیاز از جاده است ۴

می کند در خانه خود سیر صحرای بهشت
سینه هر کس که از خار تمنا ساده است ۵

هر که گردانید از دنیا رهزن روی خویش
بی تردد پشت بر دیوار منزل داده است ۶

گرد ظلمت شسته است از روی آب زندگی
هر سری کز سایه بال هما آزاده است ۷

سردی دوران به ما دست و دلی نگذاشته است
در خزان اشجار را برگ سفر آماده است ۸

اختر بی طالع ما در بساط آسمان
خال موزونی است بر رخسار زشت افتاده است ۹

سینه ما صائب از خود می دهد بیرون گهر
پیش نیسان این صدف هرگز دهن نگشاده است ۱۰