غزل ۲۶۷۹ - ز ما برگشتی و با گل فتادی

زِ ما بَرگشتی و با گِلْ فُتادی
دو چَشمِ خویشْ سویِ گِل گُشادی ۱

زِ شَرمِ رویِ ما، گِل از تو بُگْریخت
زِ گِل واگَشتی، این جا سَر نَهادی ۲

نَهادی سَر که پایِ من بِبوسی
نیابی بوسه، گِل را بوسه دادی ۳

بِدان لب‌ها که بویِ گِل گرفته‌ست
نیابی بوسه، گَر چه اوستادی ۴

برای رَفعِ بویَش این دو لب را
هَمی‌مالَم، به خاکَت من زِ شادی ۵

کجا بَردارم این لب از تو، ای خاک
ولی فِتْنه تویی، گِل را تو زادی ۶

تو آن خاکی که از حَقْ لُطف دُزدی
تو دُزدیّ و مُریدیّ و مُرادی ۷