غزل ۲۶۸۰ - چنین باشد، چنین گوید منادی

چُنین باشد، چُنین گوید مُنادی
که بی‌رنجی نبینی هیچ شادی ۱

چه مایه رنج‌ها دیدی تو هر روز
تَامُّل کُن ازان روزی که زادی ۲

چه خون از چَشم و دل‌ها بَرگُشاده‌ست
که تا تو چَشم در عالَم گُشادی ۳

خداوندا اگر آهن بِدیدی
آن کَشاکَش، کِش تو دادی ۴

زِ بیم و تَرس، آهنْ آب گشتی
گُدازیدی، نَپَذْرُفتی جَمادی ۵

وَلیک آن را نَهان کردی زِ آهن
به هر روز، اندکْ اندک می‌نَهادی ۶

چو آهن گشت آیینه به آخِر
بِگُفتا شُکر، ای سُلطانِ هادی ۷