این شعر از صائب تبریزی بیانگر عشق عمیق و فداکاریهای بیشمار است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند گل، لاله، تیغ و خنجر، نشان میدهد که عشق او تا چه حد پررنج و پرتلاش بوده است. خون نماد فداکاری و عشق بیپایان است که در راه معشوق ریخته شده و هرگز به ارزش واقعی خود نرسیده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر نیاز به درک و تجربهی بیشتری دارد که معمولاً نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شعری کلاسیک ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد.
غزل ۷۸۷ - بر رو چو برگ گل ندویده است خون ما
چون داغ لاله عشق مکیده است خون ما ۱
ای تیغ لب مدزد که از شوق بوسه ات
چندین حجاب پوست دریده است خون ما ۲
مشکل که سر ز خاک خجالت برآورد
خنجر به روی تیغ کشیده است خون ما ۳
از خارزار نیشتر اندیشه کی کند؟
در شاهراه تیغ دویده است خون ما ۴
چون شمع صبحگاهی و چون لاله سحر
هرگز به قیمتی نرسیده است خون ما ۵
چون روز در قلمرو مژگان برآورد؟
از تیغ او امید بریده است خون ما ۶
صائب هزار لاله سیراب سر زده است
بر هر گل زمین که چکیده است خون ما ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.