این شعر از صائب تبریزی بیانگر غم و اندوه شاعر از شرایط ناگوار زندگی است. او از ملالتهای زندگی، اضطراب، ناامیدی و بیعدالتی میگوید و احساس میکند که حتی طبیعت و ستارگان نیز با او همراهی نمیکنند. شاعر از وضعیت نابسامان خود و اطرافیانش شکایت دارد و احساس میکند که تلاشهایشان بیثمر است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و اضطراب ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد و نیاز به تفسیر و راهنمایی داشته باشد.
غزل ۷۸۸ - از بس سترد گرد ملال از جبین ما
در زیر خاک ماند چو دام آستین ما ۱
چشم ستاره جوهر آزار ما نداشت
روزی که بود باده لعلی نگین ما ۲
از اضطراب ما دل سنگ آب می شود
جای ترحم است به پهلونشین ما ۳
نخجیر ما ز سایه خود طبل می خورد
صیاد کرده است عبث در کمین ما ۴
آفت به گرد خرمن ما هاله بسته است
با برق در تلاش بود خوشه چین ما ۵
دل را به نقد از الم نسیه می کشد
کاری که می کند نظر دوربین ما ۶
صائب چرا ز فکر هم آواز خون خوریم؟
ز اهل سخن بس است خروشی قرین ما ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.