این شعر از حافظ، غزلی عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از درد عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از زبان شمع، چشمه، و دیگر عناصر طبیعی برای بیان احساسات خود استفاده میکند و به مفاهیمی مانند فنا، عشق الهی، و ناپایداری دنیا اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و استعاری نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۷۸۶ - روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟
چون شمع کشته است زبان در دهان ما ۱
در چشم ما ز گریه شادی نشان مجوی
این چشمه متاع ندارد دکان ما ۲
ما این چنین که بر سر شاخ بهانه ایم
بر هم زند نسیم گلی آشیان ما ۳
نی کوچه می دهد نفس ما چو بگذرد
غافل مشو ز ناله آتش زبان ما ۴
روشن شود فتیله مغز هما، اگر
غافل کند نمکچشی از استخوان ما ۵
گردش ز بس که فاخته پر در پر همند
خاکستری است جامه سرو روان ما ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.