غزل ۷۰۴ - از شرم، حرص دلبری افزود ناز را

از شرم، حرص دلبری افزود ناز را
کز دوختن گرسنه شود چشم، باز را ۱

دارم امید آن که شود طبل بازگشت
آواز دل تپیدنم آن شاهباز را ۲

فریاد عندلیب ز گل شد یکی هزار
بی پرده کرد، پرده بسیار، ساز را ۳

از های های گریه من، چون صدای آب
خواب غرور گشت گرانسنگ، ناز را ۴

آهن دلان به عجز ملایم نمی شوند
از اشک شمع دل نشود نرم، گاز را ۵

دلهای بی نیاز نیندیشد از زیان
پروای نقش کم نبود پاکباز را ۶

گردد قبول خلق، حجاب قبول حق
پوشیده کن ز دیده مردم نماز را ۷

خامش نشین چو شمع که لازم فتاده است
کوتاهی حیات، زبان دراز را ۸

فرمان پذیر باش که از راه بندگی
محمود شد ز حلقه به گوشان ایاز را ۹

در محفلی که نیست می ناب، عارفان
از زاهدان خشک شمارند ساز را ۱۰

منعم مکن ز پرورش خویش چون هلال
کافکنده ام چو مه به تمامی گداز را ۱۱

سر می رود به باد ز افشای راز عشق
صائب نهفته دار گهرهای راز را ۱۲