غزل ۱۹۹ - بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را

بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را
من به راه انداختم این کاروان خفته را ۱

مرگ بر ارباب غفلت تلخ تر از زندگی است
گرگ می آید به خواب اکثر شبان خفته را ۲

نقد انفاس گرامی رفت از غفلت به باد
راهزن از خویش باشد کاروان خفته را ۳

مهر بر لب زن که می ریزد نمک در چشم خواب
خنده بی شرمی گلها خزان خفته را ۴

شد ره خوابیده بیدار و همان آسوده اند
برده گویا خواب مرگ این همرهان خفته را ۵

از نصیحت غافلان را بی خودی گردد زیاد
طبل رحلت می شود افسانه جان خفته را ۶

زود گردد چهره بی شرم پامال نگاه
می رود گلشن به غارت باغبان خفته را ۷

از فسون عقل می گردد گرانجانی زیاد
خارخار عشق می باید روان خفته را ۸

عالم از افسردگان یک چشم خواب آلود شد
کو قیامت تا برانگیزد جهان خفته را؟ ۹

جان قدسی را به نور عشق صائب زنده دار
شمع می باید به بالین میهمان خفته را ۱۰