غزل ۲۰۰ - جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را
فرش کردم در ره می دامن سجاده را ۱

چون سبو تا هست نم از زندگی در پیکرت
دستگیری کن می آشامان عاشق باده را ۲

این سخن را سرو می گوید به آواز بلند
جامه از پیکر بروید مردم آزاده را ۳

روز و شب از صافی خاطر کدورت می کشم
ما چه می کردیم چون آیینه لوح ساده را؟ ۴

نقطه قاف قناعت دانه من گشته است
بال عنقا بادزن زیبد من افتاده را ۵

زهد و مستی را به هم پیوند جانی داده ام
بسته ام بر دامن خم دامن سجاده را ۶

صائب آن ابرو کمان رو بر هدف افکند تیر
دیگر از بهر چه داری سینه بگشاده را؟ ۷