شاعر در این شعر از عشق و سرکشی میگوید و از بیخودی و بیپروایی عاشق سخن میراند. او از ناامیدی و سردرگمی در زندگی مینالد و به دنبال پاسخ برای پرسشهای وجودی خود است.
مفاهیم عمیق عرفانی و پرسشهای وجودی مطرح شده در شعر برای درک و ارتباط بهتر، به بلوغ فکری و تجربهی زندگی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی مضامین مانند بیخودی و مدهوشی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۷۹ - چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟
یا رب انصافی بده آن خط بازیگوش را ۱
کار من با سرو بالایی است کز بس سرکشی
می شمارد حلقه بیرون در، آغوش را ۲
از جهان بی خودی پای تزلزل کوته است
نیست پروای قیامت عاشق مدهوش را ۳
زیر گردون سبک جولان چه عاجز مانده ای؟
می توان برداشتن از جوشی این سرپوش را ۴
روزگاری شد ز جوش گفتگو افتاده ام
کیست صائب تا به حرف آرد من خاموش را؟ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.