این شعر از صائب تبریزی بیانگر دردها و رنجهای زندگی است که با تصاویر شاعرانه مانند غمخانه، شمع، اشک و آه، و شب قدر به تصویر کشیده شدهاست. شاعر از تلخکامیها، بیاختیاری در برابر دردها، و بیثمری برخی تلاشها سخن میگوید. همچنین، اشارهای به بیحوصلگی همراهان و تأثیر آن بر مسیر زندگی دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی، همراه با توصیف دردها و رنجهای وجودی، ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. این متن更适合 افرادی که تجربهی زندگی بیشتری دارند و میتوانند با مضامین آن ارتباط برقرار کنند.
غزل ۸۰ - نوش این غمخانه در دنبال دارد نیش را
شکوه ای از تلخکامی نیست دوراندیش را ۱
سوز دل از دست می گیرد عنان اختیار
شمع نتواند گره زد اشک و آه خویش را ۲
خال مشکین است ازان سیب ذقن ظاهر شده؟
یا شب قدری است گرد آورده نور خویش را ۳
حاصلی غیر از جگر خوردن ندارد راستی
نان به خون تر می شود صبح صداقت کیش را ۴
پیش پای فکر رنگین هیچ راهی دور نیست
چون حنا یک شب به هندستان رساند خویش را ۵
می رود از کوته اندیشی به استقبال مرگ
بی ضرورت می دواند هر که اسب خویش را ۶
گر چه می سازند خود را دیگران در خانه جمع
گم کند در خانه آیینه خودبین خویش را ۷
پاس همراهان کاهل سنگ راه من شده است
ور نه صائب من به منزل می رساندم خویش را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.