غزل ۲۵۷۸ - ای بود تو از کی نی، وی ملک تو تا کی نی

ای بودِ تو از کِیْ نی، وِیْ مُلْکِ تو تا کیْ نی
عشقِ تو و جانِ من، جُز آتش و جُز نیْ نی ۱

بر کُشته دِیَت باشد، ای شادیِ این کُشته
صد کُشتهٔ هو دیدم، امکانِ یکی هی نی ۲

ای دیده عَجایِب‌ها، بِنْگَر که عَجَب این است
معشوقْ بَرِ عاشق، با ویْ نی و‌‌ بی‌ویْ نی ۳

امروز به بُستان آ، در حَلقهٔ مَستان آ
مَستانْ خَرِف از مَستی، آن جا قَدَح و مَیْ نی ۴

مَستَند نه از ساغَر، بِنْگَر به شُتُر، بِنْگَر
بَرخوان اَفَلا یَنْظُر، مَعنیش بَرین پیْ نی ۵

در مؤمن و در کافِر، بِنْگَر تو به چَشمِ سِر
جُز نَعْرهٔ یارَب نی، جُز نالهٔ یا حَیْ نی ۶

آن جا که هَمی‌پویی، زان است کَزو سیری
زان جا که گُریزانی، جُز لُطفِ پَیاپیْ نی ۷

از اَبْجَدِ اندیشه، یارَب تو بِشو لوحَم
در مَکْتَبِ دَرویشان، خود اَبْجَد و حُطَّیْ نی ۸

شَمسُ الْحَقِ تبریزی، آن جا که تو پیروزی
از تابشِ خورشیدت، هرگز خَطَرِ دَیْ نی ۹