این متن شعری عرفانی است که بر اهمیت عشق و فنا در عشق الهی تأکید دارد. شاعر از مفاهیمی مانند رسوایی در عشق، مستی معنوی، و رهایی از دنیای مادی سخن میگوید. او از مخاطب میخواهد تا از تعلقات دنیوی دست بکشد و به عشق حقیقی روی آورد. همچنین، شاعر به نقش شمس تبریزی در روشنگری روح اشاره میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند فنا و مستی معنوی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۲۵۷۹ - با هر که تو درسازی، میدان که نیاسایی
زیر و زَبَرت دارم، زیرا که تو از مایی ۱
تا تو نَشَوی رُسوا، آن سِر نَشَود پیدا
کانْ جام نیاشامَد، جُز عاشقِ رُسوایی ۲
بَردار صُراحی را، بُگْذار صَلاحی را
آن جامِ مُباحی را دَرکَش، که بیاسایی ۳
در حَلقهٔ آن مَستان، در لاله و در بُستان
امروز قَدَح بِسْتان، ای عاشقِ فردایی ۴
بر رَسمِ زَبَردستی، میکُن تو چُنین مَستی
تا بُگْذری از هستی، ای سُخرهٔ هَرجایی ۵
سَرفِتْنهٔ اوباشی، هم خِرقهٔ قَلّاشی
در مصر نمیباشی، تا جُمله شِکَرخایی ۶
شَمسُ الْحَقِ تبریزی، جان را چه شِکَر ریزی
جُز با تو نیارامَد جانهایِ مُصَفّایی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.