غزل ۲۵۷۹ - با هر که تو درسازی، می‌دان که نیاسایی

با هر کِه تو دَرسازی، می‌دان که نیاسایی
زیر و زَبَرت دارم، زیرا که تو از مایی ۱

تا تو نَشَوی رُسوا، آن سِر نَشَود پیدا
کانْ جام نیاشامَد، جُز عاشقِ رُسوایی ۲

بَردار صُراحی را، بُگْذار صَلاحی را
آن جامِ مُباحی را دَرکَش، که بیاسایی ۳

در حَلقهٔ آن مَستان، در لاله و در بُستان
امروز قَدَح بِسْتان، ای عاشقِ فردایی ۴

بر رَسمِ زَبَردستی، می‌کُن تو چُنین مَستی
تا بُگْذری از هستی، ای سُخرهٔ هَرجایی ۵

سَرفِتْنهٔ اوباشی، هم خِرقهٔ قَلّاشی
در مصر نمی‌باشی، تا جُمله شِکَرخایی ۶

شَمسُ الْحَقِ تبریزی، جان را چه شِکَر ریزی
جُز با تو نیارامَد جان‌هایِ مُصَفّایی ۷