این شعر از عشق نافرجام، بیوفایی، درد و رنج عاشق، و از دست رفتن یادگارهای مهر و وفا سخن میگوید. شاعر از نادیده گرفته شدن توسط معشوق و تأثیرات ویرانگر تمدن جدید بر روابط عاطفی شکایت دارد. همچنین، در بخشی از شعر، آرزوی لحظات شاد و عاشقانه در بهار را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عاطفی مانند عشق نافرجام، بیوفایی، و نقد اجتماعی موجود در شعر برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از مضامین مانند درد عشق و ناامیدی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۶۰ - میان ابرو و چشم توگیر و داری بود
من این میانه شدم کشته این چه کاری بود ۱
تو بی وفا واجل در قفا و من بیمار
بمردم از غم و جز این چه انتظاری بود ۲
مرا ز حلقه ی عشاق خود نمیراندی
اگر به نزد توام قدر و اعتباری بود ۳
در آفتاب جمال تو زلف شبگردت
دلم ربود و عجب دزد آشکاری بود ۴
به هر کجا که ببستیم باختیم ز جهل
قمار جهل نمودیم و خوش قماری بود ۵
تمدن آتشی افروخت در جهان که بسوخت
زعهد مهر و وفا هرچه یادگاری بود ۶
بنای این مدنیت به باد میدادم
اگر به دست من از چرخ اختیاری بود ۷
میئی خوریم به باغی نهان ز چشم رقیب
اگر تو بودی و من بودم و بهاری بود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.