در این متن، شاعر از تجربهای عرفانی و روحانی سخن میگوید که در آن با یاد جلال (احتمالاً اشاره به جلالالدین رومی یا مفهومی عرفانی) به بیابان رفته و از دنیای مادی به عالم معنوی سفر کردهاند. پس از عمری تفکر و تأمل، سرگشته و حیران بازگشتهاند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۸ - با یاد جلال در بیابان رفتیم
وز عالم تن به عالم جان رفتیم ۱
عمری شب و روز در تفکر بودیم
سرگشته برآمدیم و حیران رفتیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.