این متن به رابطهٔ عمیق و قدیمی بین معشوق و عاشق اشاره دارد که پیش از آفرینش انسان وجود داشته است. شاعر بیان میکند که در خلوتگاه خاص الهی، معشوق و عشق همزاد و همراه بودهاند.
مفاهیم عرفانی و استفاده از اصطلاحات خاص ادبیات کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین درک رابطهٔ عشق و معشوق در سطح عرفانی نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۹ - زان پیش که ما طفیل آدم بودیم
در خلوت خاص، هر دو محرم بودیم ۱
بی منت عین و شین و قاف، اندر گل
معشوقه و عشق، هر دو با هم بودیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.