خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن بیان می‌کند که دنیا مانند یک کاروانسرای موقت است و انسان‌ها مهمانانی گذرا در آن هستند. تنها خداوند است که در هر دو جهان (دنیا و آخرت) پایدار می‌ماند و بقیه همه فانی هستند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن برای درک و تجزیه‌وتحلیل، به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
رباعی ۱۲۷ - دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم
دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم
تا ظن نبری که ما در او می‌مانیم ۱
در هر دو جهان خدای می‌ماند و بس
باقی همه کل من علیها فان‌ایم ۲
تا ظن نبری که ما در او می‌مانیم ۱
در هر دو جهان خدای می‌ماند و بس
باقی همه کل من علیها فان‌ایم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۶ - از روی تو شاد شد دل غمگینم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۸ - با یاد جلال در بیابان رفتیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
