شاعر در این متن از جدایی روح از بدن و حرکت به سوی عالم پاک سخن میگوید. او اشاره میکند که روزی خواهد رسید که پیراهن تن (بدن) چاک خواهد خورد و روح به سوی خداوند بازمیگردد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسال ممکن است دشوار باشد. این محتوا برای افراد بالای 16 سال که توانایی درک مفاهیم انتزاعی و معنوی را دارند مناسب است.
رباعی ۱۱۱ - جان می بردم به سوی آن عالم پاک
تن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک ۱
روزی بینی پیرهن تن شده چاک
جان گفته مرا انعم الله مساک ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.