خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از جدایی روح از بدن و حرکت به سوی عالم پاک سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که روزی خواهد رسید که پیراهن تن (بدن) چاک خواهد خورد و روح به سوی خداوند بازمی‌گردد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سال ممکن است دشوار باشد. این محتوا برای افراد بالای 16 سال که توانایی درک مفاهیم انتزاعی و معنوی را دارند مناسب است.
رباعی ۱۱۱ - جان می بردم به سوی آن عالم پاک
جان می بردم به سوی آن عالم پاک
تن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک ۱
روزی بینی پیرهن تن شده چاک
جان گفته مرا انعم الله مساک ۲
تن می کشیدم به سوی این تودهٔ خاک ۱
روزی بینی پیرهن تن شده چاک
جان گفته مرا انعم الله مساک ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۰ - زین تابش آفتاب و تاریکی میغ
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۲ - گر فضل کنی ندارم از عالم باک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
