در این متن، شاعر از تضاد بین نور و تاریکی، زندگی و مرگ سخن میگوید و به خواننده توصیه میکند که به درون خود بازگردد تا از حسرت و افسوس رها شود.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوع مرگ و حسرت نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۱۰ - زین تابش آفتاب و تاریکی میغ
زین بیهده زندگانی مرگ آمیغ ۱
با خویشتن آی تا نباشی باری
نه بوده به افسوس و نه رفته به دریغ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.