این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند عشق، جدایی از دنیای مادی، و جستجوی حقیقت درونی میپردازد. شاعر از تشبیهاتی مانند دریا و صدف برای بیان رابطهی بین جسم و روح استفاده میکند و به اهمیت درک معنویات و رهایی از ظواهر مادی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و فلسفه دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۲۳۰۱ - من سرخوش و تو دلخوش، غم بیدل و بیسر به
دل میدِهْ و بَر میخور از دِلْبَر و دلْبَر بِهْ ۱
عالَم همه چون دریا، تَنْ چون صَدَفِ جویا
جانْ وَصفِ گُهَر گویا، زینها همه گوهر بِهْ ۲
صورتْ مَثَلِ چادَر، جان رفته به چادَر در
بیصورت و بیپیکر وَزْ هر چه مُصَوَّر بِهْ ۳
تو پَردهٔ تَن دیدی، از سینه بِنَشْنیدی
آن زَخْمه که دل میزَد کان پَردهٔ دیگر بِهْ ۴
از چهره تو زَرْ میزَن، با چهرهٔ زَر میگو
با زَرْ غَم و بیزَرْ غَم، آخِر غَمِ با زَر بِهْ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.