غزل ۲۳۰۰ - با زر غم و بی‌زر غم، آخر غم با زر به

با زَرْ غَم و بی‌زَرْ غَم، آخِرْ غَمِ با زَر بِهْ
چون راه رَوی باری، راهی که بَرَد تا دِهْ ۱

بِشْنو سُخَنِ یاران، بُگْریز زِ طَرّاران
از جمع مَکَش خود را، اِسْتیزه مَکُن، مَستِه ۲

آدم زِ چه عُریان شُد؟ دنیا زِ چه ویران شُد؟
چون بود که طوفان شُد؟ زِاسْتیزهٔ کِهْ با مِه ۳

تا شمع نمی‌گِرید، آن شُعله نمی‌خندد
تا جسم نمی‌کاهد، جان می‌نَشَود فَربه ۴

خویِ مَلَکی بُگْزین، بر دیوْ امیری کُن
گاوِ تو چو شُد قربان، پا بر سَرِ گَردون نِهْ ۵