غزل ۲۳۰۲ - هشیار شدم ساقی، دستار به من وا ده

هُشیار شُدم ساقی، دَستار به من وا دِهْ
یا مَشکِ سَقا پُر کُن، یا مَشکْ به سَقّا دِهْ ۱

نیمی بِخور ای ساقی ما را بِدِه آن باقی
وَاللّهْ که غَلَط گفتم، نی نی همه ما را دِهْ ۲

ای فِتْنهٔ مَرد و زن امشب دَرِ من بِشْکَن
رَختِ من و نَقْدِ من بَردار و به یَغما دِهْ ۳

خواهی که همه دریا آبِ حَیَوان گردد؟
از جامِ شرابِ خود یک جُرعه به دریا دِهْ ۴

خواهی که مَهْ و زُهره چون مُرغ فُرود آید؟
زان میْ که به کَف داری یک رَطْلْ به بالا دِهْ ۵