غزل ۲۲۳۰ - صوفیانیم آمده در کوی تو

صوفیانیم آمده در کویِ تو
شیءُ لِلَّهْ از جَمالِ رویِ تو ۱

از عَطَش اِبْریق‌ها آورده‌ایم
کابِ خوبی نیست جُز در جویِ تو ۲

ها بِدِه چیزی به دَرویشانِ خویش
ای همیشه لُطف و رَحمَتْ خویِ تو ۳

حُسنِ یوسُف قوتِ جان شُد سالِ قَحْط
آمدیم از قَحْطْ ما هم سویِ تو ۴

صوفیان را باز حَلْوا آرزوست
از لبِ حَلْواییِ دِلْجویِ تو ۵

وَلوَله در خانقاه افتاد دوش
مُشک پُر شُد خانقاه از بویِ تو ۶

دست بُگْشا جانِبِ زَنبیلِ ما
آفرین بر دست و بر بازویِ تو ۷

شَمسِ تبریزی تویی خوانِ کَرَم
سیر شُد کَوْن و مکان از طویِ تو ۸