این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و جستوجوی بیپایان برای یافتن معشوق سخن میگوید. در این مسیر، شاعر با چالشها و زخمهای عشق روبرو میشود و در نهایت به این درک میرسد که عشق واقعی، فراتر از دنیای مادی و رنگوبو است. این عشق به شمسالدین تبریزی نسبت داده میشود که نماد عشق الهی و معنوی است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۲۳۱ - میدوید از هر طرف در جست و جو
چَشمْ پُر خون، تیغْ در کَف، عشقِ او ۱
دوشْ خُفته خَلْق اَنْدَر خوابِ خوش
او به قَصدِ جانِ عاشق، سو به سو ۲
گاه چون مَهْ تافته بر بامها
گاه چون بادِ صَبا، او کو به کو ۳
ناگهان اَفکَند طَشتِ ما زِبام
پاسْبانان دَرشُده در گفت و گو ۴
در میانِ کویْ بانگِ دُزد خاست
او بِزَد زَخمیّ و پنهان کرد رو ۵
گَردِ او را پاسْبانی دَرنیافت
کِش زَبون گشتهست چَرخِ تُندخو ۶
بر سَرِ زَخْم آمد افلاطونِ عقل
کو نشانها را بِدانَد مو به مو ۷
گفت دانستم که زَخْمِ دستِ کیست
کوست اصلِ فِتْنههایِ تو به تو ۸
چون که زَخْمِ اوست، نَبْوَد چارهیی
آنچه او بِشْکافت، نَپْذیرد رَفو ۹
از پِیِ این زَخْم، جانِ نو رَسَد
جانِ کُهنه دستها از خود بِشو ۱۰
عشقِ شَمسُ الدّینِ تبریزیست این
کو بُرون است از جهانِ رنگ و بو ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.