غزل ۱۲۵۵ - باده می نوش و جام را می بین

باده می نوش و جام را می بین
خلق را مظهر خدا می بین ۱

قدمی نه به خلوت درویش
پادشه همدم گدا می بین ۲

ای که گوئی کجا توانم دید
دیده بگشا و هر کجا می بین ۳

نور چشمست و در نظر پیداست
نظری کن به چشم ما می بین ۴

نالهٔ زار مبتلا بشنو
حال مسکین مبتلا می بین ۵

دُرد دردش مدام می نوشم
همدم ما شو و دوا می بین ۶

نعمت الله را به دست آور
سید و بنده را بیا می بین ۷