خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی و شاعرانه بیانگر عشق و سرمستی ناشی از آن است. شاعر خود را عاشق چشم‌های مست، سودازدهٔ باده‌نوش، و سرگشته در پرستش عشق توصیف می‌کند. او از نیست شدن در هستی خود و مستی در عشق سخن می‌گوید و خود را در زمرهٔ رندان خرابات و ماهیان گرفتار در دام عشق می‌داند. این متن همچنین به مفاهیمی مانند تسلیم، وحدت وجود، و فراز و فرودهای روحانی اشاره دارد.
متن دارای مضامین عرفانی و پیچیده‌ای است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مستی و خرابات ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۲۲۰ - ما عاشق چشم مست عشقیم
ما عاشق چشم مست عشقیم
سرمست می الست عشقیم ۱
سودا زدگان باده نوشیم
شوریده و می پرست عشقیم ۲
گلدستهٔ باغ لایزالیم
پیوسته چو گل به دست عشقیم ۳
از هستی خویش نیست گشتیم
هستیم چنانکه مست عشقیم ۴
در خلوت خانهٔ خرابات
رندانه حریف مست عشقیم ۵
مائیم که ماهی محیطیم
افتاده به دام شست عشقیم ۶
گه سید و گاه بنده باشیم
گه عالی و گاه پست عشقیم ۷
سرمست می الست عشقیم ۱
سودا زدگان باده نوشیم
شوریده و می پرست عشقیم ۲
گلدستهٔ باغ لایزالیم
پیوسته چو گل به دست عشقیم ۳
از هستی خویش نیست گشتیم
هستیم چنانکه مست عشقیم ۴
در خلوت خانهٔ خرابات
رندانه حریف مست عشقیم ۵
مائیم که ماهی محیطیم
افتاده به دام شست عشقیم ۶
گه سید و گاه بنده باشیم
گه عالی و گاه پست عشقیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۱۹ - فارغیم از ملک عالم فارغیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۲۱ - هر دمی نقش خیالی می نگارد نور چشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
