غزل ۱۱۰۰ - ما چو در سایهٔ الطاف خدا می باشیم

ما چو در سایهٔ الطاف خدا می باشیم
هرچه باشند به ما ، ما به جهان می باشیم ۱

دیگران در هوس نقش خیالند و ما
نقش بندیم خیالی که مگر نقاشیم ۲

نبود هیچ حجابی که به آن محجوبیم
ور بود یکسر موئیش روان بتراشیم ۳

گو همه خلق بدانند که ما سرمستیم
از تو پنهان نبود در همه عالم فاشیم ۴

زاهدان را به خرابات مغان نگذارید
خانهٔ ماست که رندان خوش او باشیم ۵

هرچه بینم همه دلبر خود می نگریم
لاجرم یک سر موئی دل کس نخراشیم ۶

در خرابات مغان سید سرمستانیم
تا که بودیم چنین بود و چنان می باشیم ۷