این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذبههای روحانی سخن میگوید. او از معشوق خود میخواهد که همچنان درخشنده و جذاب باقی بماند و از عشق و شور الهی سخن میگوید. شاعر همچنین به تسلیم و بندگی در برابر معشوق اشاره میکند و از زیبایی و جذابیت او تعریف میکند.
این متن حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و مفاهیم عمیق عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۲۰۶۹ - بیش مکن همچنان، خانه درآ هم چنین
ای زِ تو روشن شده، صَحْن و سَرا هم چُنین ۱
بادهٔ جان خوردهیی، دلْ زِ جهانْ بُردهیی
خَشم چرا کردهیی؟ چیست؟ چرا هم چُنین؟ ۲
حَلْقه دَرآ رویْ باز، بر همه خوبانْ بِتاز
سَجده کُنم در نمازْ رویِ تو را هم چُنین ۳
ای صَنَمِ خوش سُخن حَلْقه دَرآ، رَقص کُن
عشقْ نگردد کُهن، حَقِّ خدا هم چُنین ۴
هر کِه دَرین روزگارْ دارد او کار و بار
بنده شُدهست و شِکارْ یارِ مرا هم چُنین ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.