غزل ۳۱۰ - عالم بدنست و عشق جانست

عالم بدنست و عشق جانست
جانست که در بدن روانست ۱

عشقست که عاشقست و معشوق
عشقست که عین این و آنست ۲

عشقست که نور دیدهٔ ماست
چون نور به چشم ما عیانست ۳

بنشسته به تخت دل چو شاهی
عشقست که پادشه نشانست ۴

عشقست که زنده دل از آنیم
عشقست که جان جاودانست ۵

عاشق چو غلام و عشق سلطان
عشقست که شاه عاشقانست ۶

عشقست که عقل بندهٔ اوست
عشقست که سید زمانست ۷