غزل ۳۰۹ - میر میخانهٔ ما سید سر مستانست

میر میخانهٔ ما سید سر مستانست
رند اگر می طلبی ساقی سرمست آنست ۱

نور چشم است و به نورش همه را می بینم
آفتابیست که در دور قمر تابانست ۲

چشم ما روشنی از نور جمالش دارد
تو مپندار که او از نظرم پنهانست ۳

گر فروشند به صد جان نفسی صحبت او
بجز ای جان عزیزم که نکو ارزانست ۴

گنج اگر می طلبی در دل ما می جویش
ز آنکه گنجینهٔ او کُنج دل ویرانست ۵

دُردی درد به من ده که خوشی می نوشم
من دوا را چه کنم درد دلم درمانست ۶

رند مستی به تو گر روی نماید روزی
نعمة الله طلب از وی که مرا جانانست ۷